Един мъж вървял през една тъмна гора. В тъмното видял светлинка.
Отишъл там и видял един женски манастир. Почукал на вратата и излезнала една млада монахиня:
- Добър ден, ще можете ли да ме приютите за тази нощ?
- Ами аз не мога да решавам такива работи, ще извикам игуменката.
- Добър ден, ще можете ли да ме приютите за тази нощ?
- Да, но само за тази нощ.
Влиза вътре, настанява се и чува стъпки пред вратата на стаята си.
Той се прави на набожен и застава на колене пред леглото:
- Господи, ти ме приюти, ако ме нахраниш ще ти бъда много благодарен.
Подават му една паничка с храна.
- Господи, ти ме приюти, ти ме нахрани, ако ме напоиш ще ти бъда много благодарен.
Подават му едно шише ракия…
- Господи, ти ме приюти, ти ме нахрани, ти ме напои, ако ми бутнеш игуменката за една нощ ще ти бъда много благодарен.
В този момент игуменката отваря вратата и казва:
- Господи, не ме бутай, аз сама ще влезна…
Старшина Велков строил ротата на плаца и изнася леция:
- Сега ще правиме учение. Към нас лети самолет целия от алумин...
- От алуминий, господин старшина - се обажда глас от строя.
- Кой се обади! - пита старшината.
- Редник Петров, сър!
- Две крачки пред строя! Легни! Стани! Легни! Стани... От какво е самолета редник?
- От алумин, господин старшина.
- Добре. Та, самолета от алумин носи една изядрена бомба...
- Ядрена бомба, господин старшина.
- Кой се обади?
- Редник Петров, сър!
- Две крачки пред строя! Легни! Стани! Легни! Стани... Каква е бомбата редник?
- Изядрена, господин старшина.
- Добре! Значи, тоя смолет ще пуска бомбата над нас. Какво трябва да напрайме?
Тишина. От сроя се чува познат ляс:
- Пазиме старшината!
- Кой се обади?
- Редник Петров, сър.
- Две крачки пред строя! Целия строй, легни! Стани! Легни! Стани...